• Anasayfa
  • Favorilere Ekle
  • Site Haritası
Japonya yazıları sayfasına dönmek için tıklayınız.

Ev Oturması

Japonya’da uluslar arası kaynaşma olayına pek önem veriyorlar. Sanırım her şehrin bi yabancılarla kaynaşalım organizasyonu var. Benim bulunduğum bölgenin “kaynaşalım ofisi” de orada yaşayan gönüllü Japonların evlerine bizleri pompalamak üzere bir çaba içindeydi. Biz de çabalarını boşa çıkartmadık tabii ki. Benim misafir olduğum aile Nosaka adında, pardon soyadında bir aileydi. Türkiye ile ilgili bir sürü kitap alıp araştırma yapmışlar ben gelmeden önce. Pek tatlı bir aileydi. Normal programımız saat 1.30’da başlayıp 5.30’da bitiyordu amma ve lakin sohbet öyle tatlıydı ki yurdun kapanma saati olan akşam 11’e kadar birlikteydik. Saatlerce ordan buradan, daha doğrusu Türkiye’den, örf adetlerden, dinden, kültürden, efendime söyliim müzikten, velhasıl her bir şeyden bahsettik. Hatta bana semah’ı sordular, basit bir dans sanıyorlarmış, aydınlattım kendilerini. Değerlerimize, örfümüze âdetimize hayran kaldıklarını gururla söyleyebilirim. Beraber zeytinyağlı patlıcan pişirdik, parmaklarını yediler. Buradaki aşırı düzenin bazen ne kadar sıkıcı olabildiğini anlattım; heyecansız, hareketsiz ve tekdüze bir şehrin bazen boğduğunu söyledim. Onlar da geçenlerde İtalya’ya gitmişler, onlar için de oradaki hareketlilik ve karmaşa son derece ürkütücüymüş. Her an bir yerlerden bir şey gelecek diye sürekli tetikte geziyorlarmış. Anladığım kadarıyla aile varlıklı bir aile, kocaman bir evleri ve bahçeleri var. Kadın bahçeden benim için çiçek toplamış, beraber vazolara düzenleme yaptık – ki kendisi ikebana oluyor sanırım.

Nosaka's İkebana

Geleneksel bir masaları var, adını unuttum şimdi, ama bence pek kullanışlı. Kısa bir sehpanın etrafında elektrikli battaniyeden oluşan bir sistem. Benim gibi ayakları sürekli soğuk olanlar için bire bir. Yerim olsa eve de kurucam aynı düzenekten.

Japon Geleneksel Masa

Ailenin biri kız biri erkek olmak üzere iki çocuğu var. Kızla aynı yaştayız ve aynı işi yapıyoruz. Tek farkımız ben bezelyeyle çalışıyorum, o pirinçle çalışıyor. Oğulları da İngilizce öğrenmeye çalışmakla birlikte konuşmaktan utanan bir lise öğrencisi. Pek güzel vakit geçirdik ve bu sayede her ailenin gazetedeki haberler gibi birbiri öldürmediğini, arada normallerinin de olduğunu görmüş oldum. Tabi bi de doğru düzgü bi yemek yemiş oldum – ki pek güzel oldu.



0 Yorum - Yorum Yaz

Ziyaret Bilgileri
Aktif Ziyaretçi1
Bugün Toplam62
Toplam Ziyaret596001
Seyahat Valizi Search
Özel Arama